Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/21224 K.2015/23397

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Sanığın, olay günü, tanık çalıştığı kuyumcu dükkanına gelerek, 3 adet altın bilezik almak istediğini söylediği ve 3 adet bileziği tartıp paketledikten sonra, kutuyu tezgahın altına bıraktığı, tanık işyerine gelmesi üzerine,banka işleri için dışarı çıkmasından sonra, sanığın tanık ödemeyi yaptığını söyleyerek, altınları istemesi üzerine tanığın altınları sanığa verdiği anlaşılmakla, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 157/1 maddesi gereğince uygulama yapılması,

2- Dosya içerisinde yer alan 04/04/2013 tarihli tutanak içeriğinden, sanığın kolluk görevlileri tarafından yakalandığında, suça konu bilezikleri ismini verdiği kuyumcuda bozdurarak, karşılığında bir tam altın ve 4185 TL para aldığını beyan ederek, elindeki para ve altını polislere teslim etmesi üzerine, polislerin para ve tam altını iade ederek suça konu bilezikleri kuyumcudan geri aldıklarının böylece sanığın suça konu eşyaların iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; gerçekleşen iade nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1 maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,