Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/23723 K.2016/3638

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin 1. fıkrasına göre hakim, somut olayda; bu fıkrada yedi bent halinde sayılan hususları ve aynı Kanun'un 3. maddesinin 1.fıkrasındaki “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” şeklindeki yasal düzenlemeler gözönünde bulundurarak işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler. Cezanın iki sınır arasında tayin ve takdiri mahkemenin yetkisi içinde ise de, hakim bu takdir hakkını adalet ve nesafet kuralları ile sınırlı olarak kullanmalıdır.

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde “altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası” yaptırımlarının her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, yasada adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda sanık hakkında "suçun işleniş biçimi, suçun işlenilmesinde kullanılan araçlar,

suçun işlendiği zaman ve yer, zararın ve tehlikenin ağırlığı ve kastın ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki gibi hususlar ile duruşmada izlenen kişiliğine göre cezanın üzerinde etkili ve caydırıcı olacağı, adli sicil kaydında bir çok mahkumiyet kararının olması, hakkında bir çok defa hükmün açıklanmasını geri bırakılmasına karar verilmesi, buna rağmen suç işlemeye devam etmesi, kasıtlı suçtan sabıkasının olması "gerekçesi ile temel cezadan ayrıldığının belirtildiği ancak temel hapis cezasının 2 yıl olarak belirlenmesine rağmen adli para

cezasının orantılılık ilkesine aykırı biçimde alt sınırdan aşırı uzaklaşılmak suretiyle yazılı şekilde ceza tayini,