Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/26974 K.2015/1528

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında, 03/07/2008 tarihli iddianame ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-f ve 203.

Maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davası sonucunda yapılan kovuşturmada; sanığın her iki suçtan da beraatine dair verilen 15/10/2009 tarih, 2008/325 E – 2009/786 K sayılı kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 25/07/2012 tarih, 2011/22908 E- 2012/27748 K sayılı ilamı ile 05/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun uyarınca sadece karşılıksız yararlanma suçu yönünden yeniden değerlendirme yapılması amacıyla dosyanın mahalline iade edilmesinden sonra, mahkemenin karşılıksız yararlanma ve mühür bozma suçlarından açılan davaları tefrik ederek,

ilk olarak 06/11/2012 tarih, 552-493 sayılı karar ile sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair verdiği bu kararın, yine katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 27/05/2013 tarih, 2013/8452 E - 2013/13421 K sayılı ilamı ile mühür bozma suçundan verilen 15/10/2009 tarihli karara yönelik temyiz geçerli kabul edilerek,

hem mühür bozma suçundan verilen 15/10/2009 tarihli, hem de karşılıksız yararlanma suçundan verilen 06/11/2012 tarihli kararları inceleyip, her iki suçtan verilen hükümlerin onanmasına karar verildiği halde, mahkemenin 06/11/2012 tarihli kararı temyiz aşamasında iken ayırma kararı vererek mühür bozma suçu yönünden 01/02/2013 tarih, 641-82 sayılı karar ile sanık hakkında yine beraat kararı verdiği ve bu kararın da katılan vekili tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;