Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/30615 K.2014/28960

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlünün, gündüz vakti cadde üzerinde park halinde kilitli bulunan mağdura ait aracın camını kırıp içerisinden suça konu oto teybini aldığı, daha sonra kolluk görevlilerince şüphe üzerine yakalanan hükümlünün, mağdurun aracından çaldığı oto teybini sakladığı yeri gösterip, suça konu eşyayı aynen geri vermek suretiyle zararı giderdiği,

işlediği suçtan duyduğu pişmanlığını bu şekildeki davranışı ile gösterdiğinin anlaşılması karşısında, hükümlünün eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1, 523, 81, 59. maddeleri ile 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1.b, 168/1, 62, 53.maddeleri uyarınca anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında değerlendirme ve uygulama yapılması,

her iki yasanın ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerekirken, lehe yasanın belirlenmesiyle ilgili 5237 sayılı Yasaya göre yapılan uygulamada hükümlü hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunduğu gözetilmeden, gönüllü iadenin olmadığına ilişkin hatalı değerlendirme ile 5237 sayılı TCK'nın 168/1.maddesi ve gerekçe gösterilmeden aynı Kanun'un 62. maddesi uygulanmadan, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,