Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/31125 K.2016/11360

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: 2297 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesinde "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir. Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan Daire görevlidir" hükmü yer almaktadır. Yasa, sevk maddelerine değil, iddianamedeki nitelendirmeye ağırlık tanımıştır. Bu nedenle Ceza Dairelerinin görevinde Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun yerleşik kararlarında da belirtildiği üzere tavsif esas alınmalıdır.

Dosya kapsamına göre “Sanığın mevlüt okutmak için yardım toplama bahanesiyle katılanların evine girdiği, sohbet esnasında sanığın katılanlardan ...'a “senin gözün bozuk, abdest al, 6 rekat da namaz kıl gel, okuyup üfleyim” dediği, katılan ... namaz kılarken sanığın ise bu kez diğer katılan ...'a “kolundaki ve içerdeki altınları getir bohçaya koy” dediği, katılanın 15.000 TL'lik altını bohçaya koymasından bir süre sonra sanığın evden ayrıldığı,

katılanların bohçaya baktıklarında altınların olmadığını görmeleri” şeklindeki iddianame anlatımına, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı iş bölümü kararına göre, sanığa yüklenen eylemin TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturabileceği ve bu suç bakımından temyiz incelemesinin, tebliğnamenin düzenlendiği tarihe göre Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevine dâhil olduğu anlaşılmakla.