KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/31791 E., 2017/3815 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 4 Nisan 2017
- Mahkemesi
- Çocuk Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
291 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;
1- Suça sürüklenen çocuğun, suça konu ayakkabıları mağdurlara ait dairelerinin önünden aldığı olayda suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçuna konu ayakkabıların farklı kişilere ait olduğunu bilebileceği ve bu itibarla suça sürüklenen çocuğun her bir mağdura yönelik eylemi nedeniyle ayrı hüküm kurulması gerekirken, eylemi tek kabul edilerek 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırım yapılarak yazılı şekilde karar verilmesi,
2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan temel cezanın asgari hadden belirlenmesine karşın; suçun gece vakti işlenmesinden dolayı TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanması sırasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 1/3 oranında en üst hadden arttırım yapılması,
3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1,43/1, 35, 31/3 maddeleri uygulanmak suretiyle hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasında, aynı Kanun'un 62/1. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapıldığında hapis cezasının 1 yıl 4 ay 20 gün olacağı gözetilmeden hesap hatası yapılarak 1 yıl 3 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi,
4- Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 143. maddeleri gereğince hükmolunan 2 yıl 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 43. maddesi uyarınca 1/4 oranında artırılması sonucu 2 yıl 16 ay yerine 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,
5-Zincirleme suç nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanan 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin, aynı Kanun'un 61/5. maddesi gereğince, teşebbüs nedeniyle indirim halini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinden sonra uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/31791, K. 2017/3815, 4 Nisan 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama