Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/31903 K.2016/11895

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizce de kabul edilerek uygulanan Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 30.01.2007 tarih ve 2007/3-9 Esas, 2007/18 sayılı kararında belirtildiği üzere; 5271 sayılı CMK'nın 232/6 ve 34/2. maddeleri ile 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesine göre kararda başvurulacak yasa yolu, süresi, mercii ve şekli kuşkuya yer vermeyecek biçimde açıkça gösterilmesi gerektiği halde, sanığın yokluğunda verilen temyiz isteminin reddine dair 26/05/2014 tarihli ek kararda temyiz süresinin, usulünün ve mercii belirtilmeyerek sanığın yanıltıldığı anlaşılmakla 22/08/2014 tarihli temyiz dilekçesi süresinde kabul edilmiştir.

Yokluğunda hüküm kurulan sanığa 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca 09/10/2013 tarihinde tebligat yapılmış ise de, tebligat evrakında, haber verilmesi gereken en yakın komşusunun isminin belirtilmemesi ve imzasının alınmaması nedeniyle yapılan tebligat usulsüz olduğundan, sanığın 20/05/2014 havale tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın atılı suçu gece sayılan zaman diliminde (saat 00.30 sıralarında) işlediğinin anlaşılması karşısında; hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın TCK'nın 143. maddesi ile artırılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulandığı Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/02/2012 tarihli 2011/453 esas 2012/91 karar sayılı kararında üç ayrı suçtan hükümlülük bulunmasına karşın, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, hangisinin tekerrüre esas alındığı belirtilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,