KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/31939 E., 2017/909 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 30 Ocak 2017
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
253 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü
6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 04/02/1983 tarih ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinde yapılan değişikliğin, 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, “Ceza dairelerinde, daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde; mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkumiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır.” hükmüne yer verilmiş olunması karşısında;
''24/02/2012 tarihli kararda, sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-e maddesi gereğince hırsızlık suçundan mahkumiyetine karar verilmiş olmakla,'' şeklindeki gerekçeyle temyiz incelemesinin Dairemize ait olduğu düşünülerek görevsizlik kararı verilmekle dosya Dairemize gönderilmiş ise de;
Tebliğnamenin, 6545 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenmiş olmasına göre; tebliğname tarihi itibariyle, Ceza Dairesinde, Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde, iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınacağından, iddianamede ile sanık 5237 sayılı TCK'nın 142/2-e maddesinde tanımlanan hırsızlık suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldıktan sonra, görevsizlik kararı ile dosyanın ağır ceza mahkemesine gönderildiği,
iddianame yerine geçen Nazilli 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.12.2009 tarih, 2008/399 Esas, 2009/806 Karar sayılı bu görevsizlik kararındaki sevk maddeleri ile nitelendirmeye göre de sanığın eyleminin aynı Kanun'un 158/1-f maddesinde tanımlanan dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun belirtildiği; buna göre, sanık hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucu verilen hükme ilişkin temyiz inceleme görevi 15. Ceza Dairesi'ne ait olduğundan;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/31939, K. 2017/909, 30 Ocak 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama