Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/32565 K.2016/10948

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hırsızlık suçunun mağdurun işyerinin içerisinde gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, ancak;

Sanığa atılı suçun, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesinde belirtilen zorunlu müdafii tayinini gerektiren suçlardan olmadığı, sanığın soruşturma evresinde ifadesi alındığı esnada ise müdafii talep etmediğini beyan ettiği halde soruşturma evresinde müdafii görevlendirildiği ve sanığa müdafii tayin edildiği takdirde müdafii ücretinin yargılama gideri olarak kendisine yükletileceğine dair ihtar yapılmadığı hususları da gözetilmeden, soruşturma evresindeki zorunlu müdafii ücretinin yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,