İçeriğe geç
AC
2. Ceza Dairesi Esas: 2014/35892 Karar: 2017/3248 Tarih:

Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/35892 K.2017/3248

Karar metni, Yargıtay Karar Arama kaynağından olduğu gibi aktarılmıştır; metne müdahale edilmemiştir. Kişisel veriler maskelenmiştir. Bu karar için özgün analiz henüz yazılmamıştır.

Karar Metni

2. Ceza Dairesi 2014/35892 E. , 2017/3248 K.

"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanık hakkında hırsızlık suçundan sırasıyla 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 35. maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl 3 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken 1 yıl 15 gün hapis cezası yerine 12 ay 15 gün hapis cezası olarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış, hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nun 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının infazı aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür. Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/35892, K. 2017/3248, 21 Mart 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama