KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/36804 E., 2017/1723 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 15 Şubat 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
305 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2-Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
a) Şikayetçinin kolluk ifadesinde, saat 16.00 sularında denize açılmak için balıkçı barınağında hazırlık yaptığı sırada daha öncesinde simaen tanıdığı sanığın geldiğini, bir süre muhabbet ettikten sonra yanından ayrıldığını, kendisinin de saat 17.30 sıralarında denize açıldığını ve yarım saat kadar denizde oyalandıktan sonra döndüğünü, içeri gireceği esnada kapının zincirindeki asma kilidin kırılmış olduğunu gördüğünü belirtmesi ve suç tarihinde güneşin saat 16.02'de batması nedeniyle TCK’nın 6/1-e maddesi uyarınca gece vaktinin saat 17.02'den sonra başlaması karşısında;
sanığın, atılı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarını gece sayılan zaman diliminde (17.30-18.00 aralığında) işlediği anlaşılmakla, hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın TCK'nın 143. maddesi ile artırılması ve konut dokunulmazlığının bozma suçundan aynı Kanun'un 116/4. maddesi uyarınca uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/36804, K. 2017/1723, 15 Şubat 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama