KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/38029 E., 2017/7087 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Temmuz 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
261 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1- Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;
Dosya içeriğine uygun olarak konut dokunulmazlığını bozma suçunun geceleyin işlendiğinin kabul edilmesine rağmen sanıklar hakkında temel cezanın 5237 sayılı TCK'nın 116/4 maddesi yerine aynı Kanun'un 116/1. maddesiyle belirlenmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
2- Mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;
Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 21/01/2014 tarihli ve 2013/2-686 E., 2014/19 K. sayılı kararında belirtildiği gibi mala zarar verme suçunun konusu ile hırsızlık suçunun konusunun aynı taşınır mal olması halinde, ayrıca mala zarar verme suçundan ceza verilmemesi gerektiği, ancak hırsızlık eylemi gerçekleştirilirken suça konu mal dışında bir başka eşyaya zarar verilmiş ise, mala zarar verme suçunun oluşacağı, somut olayda hırsızlık suçunu işlediği sırada başka bir eşyaya zarar verdiklerine dair aleyhlerinde delil bulunmayan sanıkların,
suça konu otomobile hırsızlık yaparken ve sonrasında zarar verdiklerinin anlaşılması karşısında sanıkların eyleminin sadece hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek ayrıca mala zarar suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/38029, K. 2017/7087, 3 Temmuz 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama