Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/38462 K.2017/7724

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

07/07/2013 tarihli kararın, sanığın savunmasında bildirdiği son adres olan ... adresine 03/06/2013 tarihinde Tebligat Kanun'un 21. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanık ...’ın 27/01/2014 tarihinde temyiz yoluna başvurduğu, mahkemece süresinden sonra başvurulduğu gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verildiği, temyiz isteminin reddine dair 29/01/2014 tarihli ek kararın cezaevinde bulunan sanığa 31/01/2014 tarihinde bizzat tebliğ edildiği,

Belirtilen aşamalardan sonra sanığın ek kararı da 26/02/2014 tarihinde temyiz ettiği ve infaz durdurma talebinde bulunduğu, mahkemece ek kararı da süresinde temyiz etmediği gerekçesiyle infaz durdurma talebinin reddi ile temyiz dilekçe örneğinin Yargıtay’a gönderilmesine karar verildiği belirlenerek yapılan icnelemede;

Sanığın yokluğunda verilen ve 31.01.2014 tarihinde cezaevinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen 19.01.2014 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı, 1412 sayılı CMUK'nın 310/1-2. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 26.02.2014 tarihinde temyiz etmesi karşısında, temyiz isteminin aynı Kanun'un 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın savunmasının aksini gösteren, diğer sanık ...’in suç atma niteliğindeki ifadelerinden başka mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı kanıtların bulunmaması karşısında; sanık hakkında beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,