KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/7137 E., 2015/8800 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Nisan 2015
- Tebliğname No
- 2 - 2012/312860
- Mahkemesi
- Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 28/06/2012
- Numarası
- 2010/365 (E) ve 2012/787 (K
- Suç
- Hırsızlık
Karar Metni
300 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1)Adli sicil kaydında birden fazla suçtan verilen hüküm bulunan sanık hakkında tayin olunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 108. maddesinin 2. bendine göre, “tekerrür nedeniyle koşullu salıverilme süresine eklenecek miktar tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamaz” biçimindeki düzenleme gözetilerek, hangi hükümlülüğünün tekerrüre esas alındığının kararda açıkça belirtilmesi gerekirken, üç ayrı hükümlülüğü tekerrüre esas alınarak hükümde karışıklığa yol açılması,
2) 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi uyarınca "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme nedeniyle toplam 15,95 TL tutarındaki yargılama giderinin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan;
-Tekerrür uygulamasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine sanığın sabıkasında en ağır cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması gerekmekle, Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/02/2008 tarih, 2006/987 Esas sayılı ilamının tekerrüre esas alınmasına,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/7137, K. 2015/8800, 27 Nisan 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama