KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2014/787 E., 2015/2815 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Şubat 2015
- Tebliğname No
- 2 - 2012/243730
- Mahkemesi
- İstanbul 36. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 04/05/2012
- Numarası
- 2011/412 (E) ve 2012/1060 (K
- Suç
- Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme
Karar Metni
317 kelime·2 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesinde, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesine göre yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,
2- Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığından, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin istem gibi mahalline İADESİNE,
3- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2014/787, K. 2015/2815, 17 Şubat 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama