Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/8245 K.2015/9746

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Müşteki, kovuşturma aşamasındaki ifadesinde "sanık ...'ı tanırım, olay gecesi kendisini parkta gördüm, yolumu kesti benden 10,00 TL istedi, ben de orada vermedim, yakamı bırakmayacağını düşünerek eve götürdüm, evde oturduk, kendisine 10,00 TL para verdim, parayı çıkardığım yeri gördü, evde 20 dakika kalmadı gitti, ertesi gün dışarı çıktım, saat 13.00'a kadar çarşıda gezdim, gece 01.00'de eve geldiğimde kapının üzerindeki camın kırıldığını gördüm ve içeride 750 Amerikan Doları, 1.200,00 TL para ve bir altın takı setinin olmadığını, çalındığını anladım, hemen sanık Burak'dan şüphelendim, ... ile birlikte sanığın evine gittik,

kendisine yaptığının ayıp olduğunu, hırsızlık yaptığını söyledim, önce kabul etmedi, takım elbise almıştı, cep telefonu değişmişti, nereden aldığını sorunca olayı anlattı, beyanına göre gece eve girdiğini söyledi" demiş ise de, dosya kapsamına göre sanığın hangi saatlerde eve girdiğinin, dolayısıyle suçun işlendiği zaman diliminin kesin olarak bilinmemesi nedeniyle “kuşkudan sanık yararlanır” kuralı uyarınca eylemin gündüzleyin işlendiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden ve suçun gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek biçimde gösterilmeden,

sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesiyle artırılması, yine konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken anılan Kanun'un 116/1. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, TCK'nın 116/4. maddesi gereğince fazla cezaya hükmolunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,