Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2014/977 K.2014/12012

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 06.02.2009 tarihli İddianame ile TCK'nın 142/1-f,168 ve 202/2.maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davası sonucunda yapılan kovuşturmada; sanığın her iki suçtan da beraatine dair verilen 14.07.2009 tarih,67-685 sayılı kararın katılan vekili tarafından temyizi üzerine,Dairemizin 25.07.2012 tarih,2011/22291 esas-2012/27537 karar sayılı ilamı ile 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun uyarınca sadece karşılıksız yararlanma suçu yönünden yeniden değerlendirme yapılması amacıyla dosyanın mahalline iade edilmesinden sonra mahkemenin karşılıksız yararlanma ve mühürde sahtecilik suçlarından açılan

davaları tefrik ederek ilk olarak 28.09.2012 tarih,493-422 sayılı karar ile karşılıksız yararlanma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair verdiği ve bu kararın yine katılan vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 04.06.2103 tarih,2013/8757 esas-2013/14469 karar sayılı ilamı ile mühürde sahtecilik suçundan verilen 14.07.2009 tarihli karara yönelik temyiz geçerli kabul edilerek hem mühürde sahtecilik suçundan verilen 14.07.2009 tarihli hemde karşılıksız yararlanma suçundan verilen 28.09.2012 tarihli kararları inceleyip her iki suçtan verilen hükümleri de onamasına karşın mahkemenin 28.09.2012 tarihli karar temyiz aşamasında iken

ayırma kararı verdiği mühürde sahtecilik suçu yönünden 01.02.2013 tarih,652-91 sayılı karar ile yine beraat kararı verdiği ve bu kararında katılan vekili tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;