Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/10169 K.2015/11804

Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından sanık G.. A.. hakkındaki Ankara Batı 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2012 tarih, 2006/61 E. 2012/211 K. sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda, işyeri dokunulmazlığını bozma ve hırsızlık suçları yönünden verilen hükümlerin bozulmasına, mala zarar verme suçu yönünden verilen hükmün onanmasına dair 16.03.2015 günlü, 2014/3402-2015/5461 E-K. sayılı ilam ile karar verilmesinin ardından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 22.04.2015 tarih ve KD-2015/137065 sayılı itirazı üzerine dosya dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının mala zarar verme suçundan kurulan hükme dair dairemizin "onama" ilamına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, müştekinin 17.01.2007 tarihli duruşmada şikâyetinden vazgeçtiği ve suç tarihi itibariyle atılı suçun şikâyete tabi olduğuna yönelik 22.04.2015 tarihli İTİRAZININ KABULÜNE,

Dairemizin 16.03.2015 tarih, 2014/3402-2015/5461 E-K. sayılı mala zarar verme suçundan onama kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suçun TCK'nın 142/3. maddesinin yürürlüğe girdiği 19/12/2006 tarihinden önce işlendiği dikkate alındığında, mala zarar verme suçunun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması ve mağdurun 17/01/2007 tarihli duruşmada şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında; sanıktan şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak sonucuna göre, mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 73/4-6 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince davanın düşmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,