Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/11780 K.2018/3810

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yokluğunda verilip 05/03/2014 tarihinde tebliğ edilen kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 25/04/2014 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-O yer Cumhuriyet savcısının sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a- İddianamede, sanıklar hakkında müşteki ...’ya yönelik eylem sebebiyle 5237 sayılı TCK’nın 116/2. maddesinin uygulanması talep edildiği halde, sanıklara aynı Kanun'un 116/4. maddesi uygulanmadan önce ek savunma hakkı tanınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilerek 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

b-Sanık ...’un tekerrüre esas alınan Çarşamba 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/141 Esas 2009/250 Karar sayılı ilamında üç ayrı suçtan mahkumiyet kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi dikkate alınarak, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün mükerrerliğe esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,