KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2015/12114 E., 2015/14710 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Eylül 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
Yokluğunda kurulan hükmün, sanık ...'ın vasisine tebliğ edildiği ancak vasinin hükmü temyiz etmediği olayda, temyiz hakkının kişiye bağlı hak olması ve sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet kararının 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen bizzat sanığa yapılması icabeden bir tebligat niteliğinde bulunması nedeniyle, gerekçeli kararın bizzat sanığa tebliği gerektiğinden vasiye yapılan tebliğin geçersiz olduğu ve sanığın öğrenmekle hükmü 17.02.2014 tarihinde süresinde temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede,
Sanıkların müştekinin sorumluluğundaki inşaat alanından inşaat malzemeleri çalmaları şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 141/1.maddesiyle mahkumiyet hükmü kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,
5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, birer davetiye gideri 7.00 TL'den 14.00 TL yargılama giderinin sanıklardan tahsiline karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322.maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2015/12114, K. 2015/14710, 7 Eylül 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama