KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2015/13076 E., 2018/2404 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Mart 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, müstehcenlik
- Hüküm
- Beraat
Karar Metni
255 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
I) ... ... hakkında müstehcenlik suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan ... ...’ın müstehcenlik suçundan eylemine uyan TCK'nın 226/1-a, 31/2 maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan diğer ... ... sorgusunun yapıldığı 07.11.2013 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş olması,
Bozmayı gerektirmiş, Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,
II) ... ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Tüm dosya içeriğine göre; ... ...’in; 26.11.2012 günü, daha önceden tanıştığı diğer ... ...’ın müşteki ile birlikte yaşadığı ikamete, üzerinde bulunan anahtarla kapıyı açmak suretiyle ...’ın rızası olmaksızın girdiği ve onun kullandığı müştekiye ait telefonu alıp ikametten ayrıldığı, 27.11.2012 günü ise tanık ...’nın suça
sürüklenen çocuk ...’in bir süre onda kalmasını isteyerek verdiği suça konu telefonu kolluk görevlilerine teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; ... ...’in hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma kastının bulunduğu ve bahsi geçen suçların unsurlarının gerçekleştiği gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle beraatine karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2015/13076, K. 2018/2404, 7 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama