Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/13205 K.2018/347

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararın tebliğ edildiği 03/12/2013 tarihinde cezaevinde başka suçtan tutuklu olan sanığın öğrenme üzerine verdiği 28/05/2014 tarihli dilekçesi ile eski hale getirme talebi ile birlikte temyiz talebinde de bulunmuş olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi uyarınca eski hale getirme isteğini inceleme yetkisi, Yargıtay ilgili ceza dairesine ait olup bu konuda mahkemece verilen 29/05/2014 tarihli ek kararın hukuki geçerlilikten yoksun olduğu belirlenerek ve 29/05/2014 tarihli ek karar kaldırılarak sanığın eski hale getirme ve temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Eylemin birden fazla kişiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı mahkumiyet kararlarından en ağır cezaya ilişkin olan İstanbul 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2012 tarih, 84 - 1199 sayılı kararındaki hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 2 ay hapis cezasını içeren mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınması gerekirken, adli sicil kaydında yazılı bulunan her üç kararın da tekerrüre esas alınması,