KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2015/16439 E., 2018/4039 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 9 Nisan 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
297 kelime·1 dk okuma
1-Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Gerekçeli karar başlığında sanığın gözaltı sürelerinin gösterilmemesi mahallinde eklenmesi mümkün bir eksiklik olarak görülmüş; müşteki ve tanığın beyanına göre hırsızlığa teşebbüs edilen kabloların bulunduğu trafonun suçtan zarar gören Ayy Ege İş Ortaklığının sorumluluğunda olduğu ve Tedaş’a devredilmediği anlaşıldığından sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,
2-Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Gerekçeli karar başlığında suça sürüklenen çocuğun gözaltı sürelerinin gösterilmemesi mahallinde eklenmesi mümkün bir eksiklik olarak görülmüş; müşteki ve tanığın beyanına göre hırsızlığa teşebbüs edilen kabloların bulunduğu trafonun suçtan zarar gören Ayy Ege İş Ortaklığının sorumluluğunda olduğu ve Tedaş’a devredilmediği anlaşıldığından suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğa soruşturma ve kovuşturma aşamalarında avukat görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafiiler için ödenen avukatlık ücretlerinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı biçimde yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2015/16439, K. 2018/4039, 9 Nisan 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama