Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/16870 K.2017/6550

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın soruşturma evresinde alınan ifadesinde sanık ve meçhul sanığın yolda yanına gelerek, arkadaşımızın kız arkadaşına laf atmışsın dediğini, kendisinin kabul etmemesi üzerine telefonunu ver mesaj atıp atmadığına bakacağız diyerek telefonu aldıklarını ve telefonu inceledikleri sırada kıza laf attıysan kızın abisi seni öldürür dediklerini, telefonu geri istediğinde sen rahat ol diyerek olay yerinden ayrıldıkları, asliye ceza mahkemesinde görülen duruşmada alınan beyanında ise şahısların iki kişi olması ve arada döveriz demeleri nedeniyle korktuğunu beyan ettiği,

Dairemizin 2012/12095-2012/47497 esas sayılı ilamıyla eylemin yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağının değerlendirmesinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle bozulduğu, ağır ceza mahkemesinde katılanın alınan beyanında soruşturmadaki beyanının doğru olduğunu, asliye ceza mahkemesindeki beyanının yanlış anlaşıldığını, telefonu kontrol etmeleri için verdiğini, verdikten sonra sanıkların arkadaşımızın kız arkadaşına laf attıysan seni döver dediğini beyan ederek çelişkinin giderildiği gözetildiğinde mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş,

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;