KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2015/17042 E., 2016/1878 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 10 Şubat 2016
Karar Metni
324 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Hırsızlık suçundan sanıklar ... ve ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1 -b, 143, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile ayrı ayrı cezalandırılmalarına, aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince cezalarının ertelenmesine, sanıkların 1 yıl süre ile denetime tabi tutulmalarına dair .... Asliye Ceza Mahkemesinin 12/05/2014 tarihli ve 2013/739 esas, 2014/295 sayılı karar aleyhine ... Bakanlığınca verilen 19/10/2015 gün ve 2014-21099/67402 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/11/2015 gün ve 2015/352360 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.
Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;
Dosya kapsamına göre,
1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51/3. maddesinde yer alan "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz." şeklindeki düzenleme nazara alınmadan, 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezasına mahkum edilen sanıklar hakkında 1 yıl süre ile denetime tabi tutulmalarına karar verilmesinde,
2- Sanıklar hakkında hükmolunan hapis cezalarının ertelenmiş olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 53/3-1. cümlesinde yer alan "Mahkûm olduğu hapis cezası ertelenen veya koşullu salıverilen hükümlünün kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yukarıdaki fıkralar hükümleri uygulanmaz...." hükmüne aykırı olarak, kısa süreli olmayan hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında kendi alt soyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmalarına hükmedilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.
GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2015/17042, K. 2016/1878, 10 Şubat 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama