Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/17164 K.2015/23765

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 16/04/2012 tarihli bozma ilamında katılan sanıklar D.. K.. ve D.. K.. vekilinin, katılan sıfatı ile yalnızca sanıklar Ö.. A.. ve N.. A.. hakkındaki beraat hükümlerine yönelik temyiz isteminde bulunduğu belirlenerek inceleme yapıldığı belirtildiği, dolayısıyla diğer hükümlerin kesinleştiği ve mahkemece Ö.. A.. hakkında D.. K..'a karşı hakaret, D.. K..'a karşı kasten yaralama, D.. K..'un da Ö.. A..'a karşı kasten yaralama suçlarından yeniden kurulan hükümlerin hukuki değerden yoksun bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan sanık Ö.. A..'un D.. K..’a karşı işlediği kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından katılan sanık Ö.. A.. müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

Sanık N.. A.. hakkında D.. K..'a karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;