KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2015/17332 E., 2018/3324 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 26 Mart 2018
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
1-Sanıklar hakkındaki hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Bozma öncesi sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK.nun 58 maddesinin uygulanmasında adli sicil kaydında daha ağır ilamı bulunmasına rağmen Taraklı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/23 Esas ve 2007/25 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,
2-Sanıklar hakkındaki iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1-İddianamede işyeri dokunulmazlığını bozma suçuyla ilgili olarak sevk maddeleri arasında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin yer almadığı halde sanık hakkında söz konusu maddenin uygulanmasından önce 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca sanıklara ek savunma hakkı tanınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanması,
2-Sanık ... hakkında, bozma sonrası kurulan hükümde 5237 sayılı TCK' nın 58. maddesinin uygulanmasının infaz sırasında dikkate alınmasına karar verildiği anlaşılmakla, sanık hakkında bozma ilamı doğrultusunda tekerrüre esas alınacak ilamın belirtilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2015/17332, K. 2018/3324, 26 Mart 2018 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama