Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/17804 K.2018/103

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gebze 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/03/2012 tarihli 2011/868-2012/354 sayılı mahkumiyet kararı Dairemizin 01/04/2015 tarihli 2014/5786-2015/6778 sayılı ilamında sanığın eyleminin TCK 'nun 142/1-b maddesinde belirlenen suçu oluşturduğu gerekçesiyle bozulmuşsa da;

müştekinin yargılama evresinde alınan ifadesinde bahçede yetiştirdiği sebzelerin bir kısmını yol kenarında yoldan geçen sanıklara sattığı esnada hırsızlığın gerçekleştiğini beyan ettiği gözetildiğinde sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun anlaşılması karşısında;hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141.

maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı ve 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,