Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/18176 K.2018/3047

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bozma öncesi verilen 15/11/2011 gün ve 2009/486 Esas - 2011/660 Karar sayılı kararda sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından dolayı mahkumiyet kararı verildiği, sanığın her iki suçtan verilen mahkumiyet kararını temyiz ettiği halde, Dairemizin 12/02/2014 gün ve 2013/13619 Esas - 2014/3609 Karar sayılı ilamı ile sadece hırsızlık suçundan temyiz incelemesi yapılarak hükmün bozulmasına karar verildiği, konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden temyiz incelemesi yapılmadığı belirlenerek, sanık hakkında 15/11/2011 tarihinde konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen mahkumiyet kararı ile bozmadan sonra 29/05/2014 tarihinde hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının birlikte yapılan incelemesinde;

Birden fazla kişi ile birlikte işlendiği anlaşılan konut dokunulmazlığını bozma suçundan tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.