Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/2267 K.2015/3634

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre hükümlerin; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar müdafinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz itirazları üzerine yapılan incelemede,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-TCK'nın 116/1 meddesi uyarınca tayin olunan 6 ay hapıs cazasının aynı Kanun'un 119/1-c meddesi uyarınca bir kat artırılarak 12 ay yerine 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde nazara alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçunda da maddi zararın söz konusu olmadığı nazara alınmadan yazılı şekilde sanığın katılanın zararını karşılamadığı biçimindeki yasal olmayan gerekçe ile suça sürüklenen çocuklar hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,