Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/2416 K.2018/892

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.

Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır.

Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır.

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Somut olayda tüm dosya içeriğine göre; sanıkların şikayetçinin evinin önüne gidip şikayetçiye hitaben “içeri girelim de sizin evde ölü toprağı serpili okutmuşlar onu çıkaralım ben şeyhin kızıyım Adıyaman'dan geldim” şeklinde sözler söyleyerek şikayetçinin rızasıyla, evine girdikleri, daha sonra “sizin evde çocuklarının kefen parası ve sarı liralar var onları bize okutmazsan çocukların ölecekler bu paraları ve altınları getir de Bismillah diyelim sonra yerine korsun” diyerek şikayetçiye verdikleri talimatlar ile getirilen altın ve paraları bir bohçaya sardıkları,

bohça içindeki altın ve paraları şikayetçiye fark ettirmeden aldıktan sonra bohçayı kilitli bir odada bir saat bekletmeleri talimatı da vererek olay yerinden uzaklaştıkları, bir süre sonra şüphelenen şikayetçinin bohçanın içine baktığında, altınların ve paraların yerinde olmadığını fark ettiği somut olayda; sanıkların hileli söz ve davranışlarla şikayetçinin dini duygularını istismar ettikleri, şikayetçiden haksız menfaat sağladıkları anlaşılmakla;

sanıkların eyleminin bu niteliği itibariyle TCK'nın 158/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekebileceği ve bu suçla ilgili davaya bakma ve delilleri değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla esasa ilişkin yazılı şekilde hüküm kurulması,