Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/3140 K.2015/4323

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-) Sanıklar hakkında mühür bozma suçundan kurulan 15.04.2011 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

6352 sayılı Kanun'un geçici 2.maddesinin 2.fıkrası uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine iade edilmesine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazısının sadece elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan kurulan hükümle ilgili olduğu, daha önce mühür bozma suçundan kurulan hüküm ile bu hükme karşı yapılan temyiz başvurularının geçerli olduğu anlaşılmakla,

Mühür bozma suçundan sanıkların mahkumiyetine dair 15.04.2011 tarihli karara yönelik temyiz istemleri üzerine yapılan incelemede;

14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede, bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamayacağının belirtildiği, hüküm tarihine göre sanıklar hakkında mühür bozma suçundan hükmolunan cezaların miktarları ve türleri dikkate alındığında, söz konusu hükümlerin temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmakla, sanık Şeyhmus müdafiinin ve sanık Ramazan'ın temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-)Sanıklar hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Katılan kurum tarafından kaçak elektrik kullanım bedelinin 14687,46 TL olarak bildirildiği, ancak bilirkişi tarafından vergisiz ve cezasız olarak normal tarifeye göre kurumun gerçek zararının 7468,2 TL olarak hesaplandığının anlaşılması karşısında, “bilirkişi tarafından hesaplanan 7468,2 TL tutarındaki kurumun gerçek zararını gidermesi durumunda 6352 sayılı Kanun'un geçici 2.maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" ilişkin sanıklara tebligat yapılması, ödeme konusunda makul bir süre verilmesi,

sonucuna göre sanıklar hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 2.maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerekirken, ödemesi gereken miktar ile ilgili sanıklara herhangi bir açıklama yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,