Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/3540 K.2015/4108

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki kurumun katılma talebinde bulunmadığı ve karşılıksız yararlanma suçundan verilen 18.10.2012 tarihli ceza verilmesine yer olmadığına dair karara ilişkin temyiz isteminin bulunmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

6352 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.07.2012 tarihli iade kararının sadece karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümle ilgili olmasına, mühür bozma suçundan kurulan 29.09.2011 tarihli, 2011/95 Esas, 2011/160 Karar sayılı karar hukuki varlığını devam ettirmesine rağmen, mühür bozma suçu yönünden kurulan 18.10.2012 tarihli, 2012/130 Esas 2012/130 Karar sayılı ikinci kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek, mühür bozma suçuna ilişkin kurulan 29.09.2011 tarihli hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 02/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.