Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/4225 K.2015/8435

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 18.01.2011 tarihli mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6352 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 24/07/2012 tarihli iade kararı sadece karşılıksız yararlanma suçundan kurulan hükümle ilgili olmasına, mühür bozma suçundan kurulan 18.01.2011 tarihli 2010/82 Esas, 2011/45 sayılı karar hukuki varlığını devam ettirmesine rağmen, mühür bozma suçu yönünden kurulan 28.03.2013 tarihli, 2012/1404 Esas - 2013/1176 Karar sayılı ikinci kararın yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Özel şirketin uyguladığı mührün bozulması eyleminin suç teşkil edeceği hususunda bir tereddüt bulunmadığından, tebliğnamede yer alan bu yöndeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan kurulan 28.03.2013 tarihli mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hüküm tarihinden önce 02.07.2012 tarihinde kabul edilerek, 28344 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin l. fıkrası uyarınca aynı maddenin 2. fıkrası gereğince, katılan kurumun zararını tazmin etmesi halinde sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilerek,

bilirkişinin hesapladığı miktar üzerinden kaçak kullanım bedelini ödemesi hususunda sanığa ihtar yapılıp makul bir süre verilerek sonucuna göre hakkında 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,