Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/6691 K.2015/10380

Hırsızlık, hakaret, görevi yaptırmamak için direnme, kamu malına zarar verme ve tehdit suçlarından sanık A..

K..’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-e, 143/1, 35/1, 125/1-3-a, 106/1, 265/1, 43/2 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 6 ay hapis, 1 yıl 15 gün hapis, 6 ay 7 gün hapis ve 5 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, sanık hakkında Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin 29/05/2001 tarihli ve 2001/53 esas, 2001/209 sayılı kararının ikinci kez tekerrüre esas ilam olduğundan, cezasının aynı Kanun 58/6. maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair ALAŞEHİR 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2007 tarihli ve 2007/499 esas, 2007/535 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16.02.2015 gün ve 2015-3881/11580 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.02.2015 gün ve 2015/65150 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede; Sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin hukuka aykırılık durumunun, olağan veya olağanüstü kanun yollarına başvurmak suretiyle çözülebileceği cihetle, Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2007 tarihli kararım müteakip verilen kararların hukuki değerden yoksun olduğu değerlendirilerek yapılan incelemede: Dosya kapsamına göre;

1-Sanık hakkında, Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin 29/05/2001 tarihli ve 2001/53 esas, 2001/209 sayılı ilamında tekerrür hükümlerinin uygulanması nedeniyle, Alaşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/10/2007 tarihli ve 2007/499 esas, 2007/535 sayılı kararına konu eylemi nedeniyle,

ikinci defa tekerrür esas ilamı bulunduğundan anılan Kanun’un 58/6. maddesine göre mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiş ise de: sanığın Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin 29/05/2001 tarihli ilamında sanık hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun tekerrüre ilişkin 81/2. maddesine ilişkin hükmün uygulandığı, söz konusu Kanun’da düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmasının şartları ile,

5237 sayılı Kanun’da düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmasının şartlarının birbirinden farklı olduğu ve sanık aleyhine olacak şekilde ikinci kez tekerrür hükmünün uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-5237 sayılı Kanun'un 265/1. maddesinde yer alan “Kamu görevlisine karşı görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir veya tehdit kullanan kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." düzenleme nazara alındığında tehdit suçunun görevli memura direnme suçunun yasal unsuru olduğu,

dosya kapsamına göre de, sanığın kendisini karakola getiren polis memurlarına hakaret ve tehdit içerikli sözler söylemesinden ibaret olayda, direnme eylemlerinin aynı zaman dilimi içinde ve hukuki kesintiye uğramadan gerçekleşmesi sebebiyle tek eylem olarak kabul edilmesi gerektiği cihetle sanık hakkında görevli memura direnme suçunun yanı sıra ayrıca tehdit suçundan da ceza verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

1- (1) no'lu kanun yararına bozma istemi nedeniyle yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.02.2012 gün ve 452/57 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan tekerrürün, hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığının ve kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulanacağının kararda gösterilmesi zorunlu olup, bu konuda 5275 sayılı Yasanın 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında karar alınmasına yasal olanak bulunmadığından, yerel mahkemenin 03.01.2014 ve 09.01.2015 tarihli ek kararlarının hukuken geçersiz olduğu belirlenmekle yapılan incelemede;

765 Sayılı TCK'nın 81.maddesinde düzenlenen tekerrür hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükmü kapsamları ve sonuçları itibariyla farklılıklar içerip, 765 sayılı TCK'da tekerrür, cezada artırım öngörürken, 5237 sayılı TCK'daki düzenlemede, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108/2.maddesi uyarınca cezanın infazı aşamasında koşulu salıverme süresinin belirlenmesi ile ilgili bulunmaktadır. 5237 sayılı TCK'da tekerrür, infazla ilgili sonuç doğurduğundan, tekerrüre esas alınan mahkumiyet ilamında 765 sayılı TCK'nın 81. maddesinin uygulanmış olması, TCK'nın 58. maddesi uygulanırken ikinci kez mükerrirlik hükmünün uygulanmasını gerektirmeyecektir.

Kaldı ki, 25.10.2007 tarihli hükümde, Alaşehir Sulh Ceza Mahkemesinin 2001/53-209 sayılı kararından dolayı mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken, ikici kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin herhangi bir açıklamaya yer verilmemiştir. Buna rağmen infazda tereddüt oluşmuş ise gerek yukarıda açıklanan nedenle, gerekse hükümde açıkça yer verilmediğinden, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerekecektir.

Açıklanan nedenlerle; ikici kez mükerrirlik hükmünün uygulanmasına ilişkin 03.01.2014 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olması ve asıl kararda, ikinci kez mükerrirlik hükmünün uygulanmamış olması karşısında, (ALAŞEHİR) 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2007 gün ve 2007/499-535 sayılı kararına yönelik yerinde görülmeyen (1) no'lu kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

2- (2) no'lu kanun yararına bozma istemine gelince;

Hırsızlığa kalkıştığı sırada, polis ekibi tarafından farkedilip, takiple yakalanan sanığın, direnerek kurtulmaya çalıştığı ve güçlükle kontrol altına alınabildiği, karakola götürüldüğünde de, polis memurlarını tehdit ettiği olayda, eylemin bütünüyle TCK'nın 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunun “cebir ve tehdit” unsurlarını taşıdığı gözetilmeden, tehdit suçundan ayrıca hükümlülük kararı verilmesi nedeniyle (2) no'lu kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ALAŞEHİR) 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 25.10.2007 gün ve 2007/499-535 sayılı kararın,