Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2015/9670 K.2015/12993

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde gece sayılan zaman diliminde yaşları nedeniyle evrakları tefrik olunan temyiz dışı sanıklar Hakan ve Mehmet ile birlikte yakınanın konutuna muhkem kapı kilidini kırmak suretiyle girip ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk kuvvetlerince hırsızlık eylemlerini tamamlayamadan yakalanmaktan ibaret eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Kanun'un 493/1-son, 61, 522, 55/3. maddelerine ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın ise 142/1-b, 143, 35/2,

31/3. maddesindeki hırsızlık suçunun yanında öngörülen ceza miktarının üst haddi bakımından zamanaşımının tamamlanmadığı ve birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşmaya tabi olmadığı anlaşılan aynı Kanun'un 116/1-4, 119/1-c maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçuna uyduğu,

suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Yasa hükümlerine göre hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından ayrı ayrı uygulama yapılıp, 765 sayılı Yasa hükümlerine göre 493/1-son, 61, 522, 55/3. maddelerinin uygulanması sonucunda verilecek olan ceza miktarı ile karşılaştırılarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında lehe olan Yasa'nın belirlenmesi gerekirken, 5237 sayılı Yasa'ya göre konut dokunulmazlığını bozma suçundan uygulama yapılmadan,

sadece 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçundan hüküm kurulması sonucu 5237 sayılı TCK'nın lehe olduğunun kabul edilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.