Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/10084 K.2018/13234

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın hırsızlık suçun...Belediyesine ait Emekliler Dinlenme Evinde bulunan eşya hakkında işlemesi karşısında, bu yer aynı zamanda bina niteliğinde olduğundan suç tarihi itibariyle sanığın eyleminin 18.06.2014 tarihinde kabul edilerek, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile eklenen 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, mala zarar verme suçunun ise aynı kanunun 152/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde aynı Kanun'un 142/1-a ve 151/1 maddeleri gereğince hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından,

ayrıca sanık hakkında etkin pişmanlık hükümleri uygulanırken etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği halde, indirim oranının ½'den fazla olması gerektiği gözetilmeden, sanığın TCK'nın 142/1-a maddesi üzerinden belirlenen cezasından 1/3 oranında indirim yapılmış ise de;

etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmaması nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 tarihli ve 47/43 sayılı kararında açıklandığı üzere, yukarıda eleştiri konusu yapılan ve sanığın gerçekte alması gereken ceza miktarından daha az bir ceza almasına yol açan mahkeme uygulamasının sanığın lehine olması nedeniyle, bu yanılgılı uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlayacak şekilde bozma yapılmasının adalet ve hakkaniyete uygun olmayacağı anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamıştır.