Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/11006 K.2017/9212

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 3 ay 15 gün hapis cezasının, TCK’nın 50. maddesinin 3. fıkrası gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

2-Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocukla ilgili her ne kadar dosya arasında Mersin Üniversitesi Tıp Fakültesinin Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenmiş 30/12/2009 tarihli rapor fotokopisi bulunsa ve 02/04/2010 tarihli celsede adli muayene raporlarının asıllarının gönderildiği zapta geçmiş ise de dosya arasında rapor aslının bulunmaması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocukla ilgili her ne kadar 02/04/2010 tarihli celsede sosyal inceleme raporlarının gönderildiği zapta geçmiş ise de dosya arasında veya UYAP sisteminde yapılan kontrolde suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenmiş bir sosyal inceleme raporunun bulunmaması karşısında, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35. maddesi uyarınca;

fiil işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, mahkemece sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise aynı Yasa'nın 3. fıkrası uyarınca gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,