Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/11114 K.2016/13158

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 07/11/2007 tarihli hükmün ev adresine 11/03/2008 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, ancak bu tarihte sanığın cezaevinde olması nedeniyle yapılan tebliğin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanık müdafiinin 09/08/2014 tarihli temyiz isteminin öğrenme tarihi itibariyle süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın, müştekinin beyanına göre gündüz vakti müştekiye ait evin kapısını zorlamak suretiyle evdeki ziynet eşyalarını çalması biçimindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 102/3, 104/2. maddeleri ile, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-b, 116/2, 151/1, 66/1-e, 66/2 ve 67/4 maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, 5237 sayılı TCK'nın 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri uyarınca, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 30/05/1999 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,