Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/11437 K.2018/13830

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Dairemizin 11/06/2015 tarihli ilamındaki 2 numaralı bozma sebebine karşı direnme kararı verildiği belirtilmiş ise de; yeni gerekçeler gösterilmesi nedeniyle verilen kararın eylemli uyma sonucu verilmiş bir karar olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça konu mağazadan 19,90 TL değerindeki tshirt’ün çalınması şeklinde gerçekleşen somut olayda; 11/06/2015 tarihli bozma ilamımızdan ve mahkemenin bozmaya uyarak vermiş olduğu 22/12/2015 tarihli karar tarihinden sonraki Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun anılan ilamından sonra dairemizin uyum gösteren kararlarının da bu yönde olduğu nazara alındığında; sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında zorunluluk bulunması,

2- Hüküm tarihinde aynı yargı çevresinde bulunan Adana E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan tutuklu olduğu anlaşılan sanığa duruşmadan bağışık tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 22/12/2015 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,