Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/11827 K.2016/15482

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun, gece sayılan zaman diliminde, yolcu olarak bindiği ve 5 nolu hattın son durağı olan ...’te minibüsten indikten sonra minibüs şoförü olan müştekinin de inip yazıhaneye gitmesinden sonra, yolcu beklemek için durakta bulunan minibüsün bozuk olan ve bu nedenle kapanmayan sol ön kapı camını aşağıya indirerek elini camdan sokmak suretiyle suça konu eşyaları çalması şeklindeki eyleminin TCK'nın 142/1-c maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile uygulama yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 esas ve 2012/1842 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere.

5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinde düzenlenen suçun gece vakti işlenmesinin suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâli olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı süresinin hesabında dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-c, 143, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık dava zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;