Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/12071 K.2018/7126

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmü, sanığın ifadesinde bildirdiği adresine 23/01/2012 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğ edilmişse de, sanığın, eski hale getirme ve temyiz istemli 29/08/2012 tarihli dilekçesinde tebligat tarihinde asker olduğunu belirtmesi üzerine mahkemece ilgili kurumdan sorularak sanığın 23/01/2012 tarihinde asker olduğunun tespit edilmesi karşısında, 23/01/2012 tarihinde yapılan gerekçeli karar tebliğ işleminin geçersiz olduğu, sanığın öğrenme üzerine verdiği 29/08/2012 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında bozma kararından önce kurulan 18/04/2007 günlü ilk hükümde hükmolunan hapis cezalarının TCK’nın 51. maddesi gereğince ertelenmesine karar verilmesi ve hükümlerin sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 15/10/2008 gün ve 2007/24831 Esas, 2008/17001 Karar sayılı ilamıyla CMK’nın 231/5-14.maddelerinin değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulması karşısında, her ne kadar daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi nedeniyle hapis cezalarının ertelenmesine yasal olanak bulunmamakla birlikte, bozma öncesindeki erteleme kararlarının sanık lehine kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, bu defa verilen hapis cezalarının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,