Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/1258 K.2018/6730

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre, yokluğunda verilen gerekçeli kararın öncelikle sanığın kovuşturma aşamasındaki 29.06.2015 tarihli son savunmasında bildirdiği son bilinen adresi olan “...mah. .... sok. ....villa ....” adresine tebliğe çıkartılması, ancak bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese yapılması gerekirken;

sanığa, adres kayıt sistemindeki adresinde, taşınmış olduğu da belirtilerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ yapıldığının ve bu şekilde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 09.12.2015 tarihli temyiz itirazının süresinde olduğu ve bu nedenle mahkemece verilen 11.12.2015 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılarak sanığın öğrenme üzerine karara yönelik temyiz itirazının süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I) Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın savunmalarında suçlamayı kabul etmeyerek 2013 yılının yaz aylarında katılan ...’e ait olup arkadaşı ...’in de kaldığı suça konu ikamete, arkadaşı...’de anahtar olmadığından katılan ...'ın bilgisi dahilinde apartman boşluğundan ikamete açılan mutfağın havalandırma penceresini açarak girdiğini ve parmak izinin bu sebeple çıkmış olabileceğini savunduğu, katılan ...'ın ve tanık...’nin 10.02.2015 tarihli duruşmada sanığın bu savunmasını doğruladığının anlaşılması karşısında; sanığın atılı suçları işlediğine dair, parmak izi dışında, cezalandırılmasına yeterli, her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde sübut bulmayan suçtan sanığın beraati yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı biçimde mahkûmiyetine karar verilmesi,