Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/13635 K.2017/468

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerinin, hükümlü lehine uygulanıp uygulanmayacağı konusunda karar verilmiş olması ve bu kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5252 sayılı Kanun'un 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun, sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduklarından bu hükümlere karşı 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında temyiz yasa yoluna başvurulabilecek olması karşısında, 01.04.2014 tarihli kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Olay gecesi saat 02.30 sıralarında kolluk ekibi tarafından ... plakalı Doğan marka otomobili bir şahsın ittiği, diğerinin de şoför koltuğunda oturmuş direksiyon altında uğraştığının görülmesi ve yanlarına yaklaşıldığında, şahısların kaçmaya çalışması üzerine kovalamaca sonucu yakalandıklarında, hükümlü ...’nun üst aramasında oto teyp hoparlörünün ele geçirilmesi şeklindeki eylemin, 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522. maddelerinde ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu anlaşılmakla birlikte, atılı suçun gece sayılan zaman diliminde işlendiği dikkate alınarak, lehe kanun değerlendirmesinde 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinin yanında hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,