Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/14951 K.2018/15423

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın kapüşonla yüzünü gizleyerek, tanımamak suretiyle tedbir almak suretiyle suça konu iş yerine ait dolapların kilitlerini kırıp içinden alkol şişelerini çalması şeklinde gerçekleşen eyleminde TCK’nın 142/2-f maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Antalya 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilmiş 17/01/2010 karar tarihli, 2010/76 esas, 2010/1161 karar sayılı ilamı uyarınca verilen 1yıl 6 ay hapis cezasının TCK'nın 141/1 maddesi uyarınca verilmiş olduğu, bahse konu suçun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak,

yapılan uyarlama yargılaması sonucunda uzlaşmanın sağlanması sebebiyle bu suçun tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığa ait adli sicil kaydında bulunan TCK'nın 87/1-d. maddesi uyarınca verilmiş 1 yıl 15 gün hapis cezasını içeren Antalya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/09/2010 tarih ve 2010/580 E. - 2013/634 K. sayılı ilamın tekerrüre esas olduğu ve bu mahkumiyet hükmünün tekerrüre esas alınmasında zorunluluk bulunması,