Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/15479 K.2017/3576

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın yokluğunda verilen 06/11/2013 tarihli kararın, 10/12/2013 tarihinde daha önce kendisine bizzat tebligat yapılan adrese Tebligat Kanunu’nun 21/2.maddesi uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve sanığın kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 310. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süreden sonra 28/01/2014 tarihinde temyiz ettiği belirlenmiş olup, mahkemenin daha sonra temyiz isteminin kabulüne ilişkin verdiği 17/02/2014 tarihli kararı hukuken geçersiz olduğundan sanığın süresinde olmayan temyiz isteğinin aynı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 28/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.