Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/18160 K.2019/2577

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin 04/03/2016 tarihli dilekçesi kararı temyiz etmesinden sonra, suça sürüklenen çocuğun 18/05/2016 tarihli dilekçesi ile "cezasını onaylattırmak” şeklindeki isteğinin; "onama" yetkisi Yargıtay'a ait bulunduğundan, "temyizden vazgeçme" olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ile Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca, fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubundaki suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmama gerekçesinin kararda gösterilmemesi,

b-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde, hükmolunan adli para cezası 5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilirken, taksit aralığının gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,