Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/18218 K.2019/1880

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, müştekinin ceketinin cebinde bulunan cep telefonunu çalması biçimindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun’un 142/1-c maddesine göre uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; adli sicil kaydında yer alan Kula Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/211 Esas, 2012/223 Karar sayılı ilamına konu tehdit suçundan aldığı mahkumiyet hükmünde TCK’nin 58. maddesinin uygulanmış olması sebebiyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasına karar verilmiş ise de.

02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alındığında Cumhuriyet savcılığınca söz konusu ilam ile ilgili gerektiğinde uyarlama yargılaması yapılması ve sonucuna göre sanığın ikinci kez mükerrir sayılmasının, uzlaşma sağlanamaması halinde sanığın adli sicil kaydında yer alan Kula Sulh Ceza Mahkemesinin 20.10.2009 tarih, 2009/243 Esas,

2009/253 karar sayılı ilamı ile verilen 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan, Kula Asliye Ceza Mahkemesinin 06.02.2013 tarih, 2012/128 Esas, 2013/41 Karar sayılı ilamının kesinleşme tarihinin suçun işlendiği tarihten sonra olduğunun, suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlerin tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,