Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/18252 K.2019/4961

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 36/1. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükmünün failin icra hareketlerini bitirme olanağı varken iradesi ile pişmanlık duyarak kendiliğinden eylemine son vermesi veya icra hareketlerini sürdürme ya da sonucu gerçekleştirme olanağı bulunduğu halde gönüllü olarak neticenin meydana gelmesini önlemesi halinde uygulanabilen bir yasa normu olduğu;

somut olayda, suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının, şikayetçinin marketine geldikleri ve alışveriş yaptıkları sırada şikayetçiden pet bardak istemeleri üzerine şikayetçinin marketin arka kısımdan pet bardak almaya gittiği ve kasaya döndüğünde kasadan tüm 200,00 TL'nin çalındığını farkedip suça sürüklenen çocuk ve arkadaşlarının dışarıya çıktıkları sırada “gelin buraya kasadan kim aldıysa parayı bıraksın” diyerek seslenerek şahısları yanına çağırdığı sırada suça sürüklenen çocuğun çaldığı parayı marketin kapısının önünde bulunan cips rafına bıraktığı ve suça sürüklenen çocuğun ve arkadaşlarının kaçtığı yalnızca suça sürüklenen çocuğun bir

arkadaşının şikayetçi tarafından yakalandığı ve suça sürüklenen çocuğun olaydan 2 gün sonra babasına parayı bıraktığı yeri söyleyerek suça konu paranın şikayetçiye iade edildiği şeklinde gelişen olayda; suça sürüklenen çocuğun gönüllü olarak hırsızlık suçunu işlemekten vazgeçtiğinin düşünülemeyeceğinden uygulama imkanı olmayan 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesinin tartışılması gerektiğine ilişkin tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmeyip suça sürüklenen çocuğun eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında; etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı hususunda mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.