Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/18953 K.2018/7835

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın kilitli haldeki yakınanın otomobilini kapısını zorlayarak açıp düz kontak yöntemi ile çalması biçimindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması, her iki bentteki suçun öngördüğü cezaların alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Tekerrüre esas alınan Ordu Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/62 Esas, -2010/234 Karar sayılı kararın CMK 231/5 maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğinden tekerrüre esas alınamayacağı ancak adli sicil kaydında yazılı olan Gaziosmanpaşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.06.2009 tarihinde kesinleşen 2007/1277 Esas, 2009/432 Karar sayılı mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,